Πορνεία, οι αφηγήσεις του απαγορευμένου.

Ξανά περνάω τον ίδιο δρόμο γεμάτο λακούβες, χαρτάκια πεταμένα εδώ κι εκεί, περίεργα πρόσωπα να κοιτάζουν καθώς ο ήχος του τακουνιού είναι οριακά εκκωφαντικός. Δεν θα αλλάξει ποτέ η περιοχή αυτή λέω από μέσα μου, η Κεραμέων της ακολασίας και των βογγητών από τα δωμάτια των δύο ξενοδοχείων που είναι αντικριστά το ένα με το άλλο. Πόσα ζευγάρια πόδια έχουν πατήσει σε αυτό το πεζοδρόμιο θα ήθελα να μάθω, πόσες γυναίκες και όχι μόνο έκαναν αυτά τα λίγα βήματα από το ταξί ή το αμάξι του οδηγού σκεπτόμενες ''έλα, δώσ' τα όλα, όλα θα πάνε καλά'' και περνώντας από τη ρεσεψιόν, πήραν το ασανσέρ και βρέθηκαν σε μια πόρτα απ' έξω να χτυπούν με το χέρι τους διακριτικά.  Όλα αυτά τα μάτια που παρατηρείς στα ξενοδοχεία έχουν το δικό τους ιδιαίτερο βλέμμα. Άλλα είναι αθώα, άλλα έντονα, άλλα τρομαγμένα, άλλα πονηρά. Άλλα προκαλούν ηδονή στον απέναντί τους μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, άλλα προσπαθείς να τα ψυχολογήσεις μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων και άλλα τα αποφεύγεις πριν καν ν...

Οίκοι ανοχής, πεζοδρόμιο, call-girls, escorts, εκδιδόμενες, ιερόδουλες, πουτάνες, πεταλουδίτσες της νύχτας, καλντεριμιτζούδες, γυναίκες με αμοιβή, πόρνες και η λίστα συνεχίζεται... Μια πόρνη 14 μόλις ετών έλεγε ότι όταν ανοίξει μια πόρτα, είναι δύσκολο να την κρατήσεις αμπαρωμένη. Αγώνας για ψυχική διαύγεια, σωματική ακεραιότητα, διανοητική ισορροπία.  Είναι όμως το εκδιδόμενο πρόσωπο όντως ψυχρό και παγωμένο στη βάση του? Σε τι βαθμό το άτομο αποκληρώνει πλήρως τα συναισθήματά του και λειτουργεί με έναν σκληρό διακόπτη όπου σε καθημερινή βάση καλείται να κάνει διάσπαση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του? Είναι ένα ζήτημα περίπλοκο και πολυπαραγοντικό, λεπτό θέμα και εύθραυστο, όπως και η ψυχοσύνθεση ενός τέτοιου ανθρώπου. Υπάρχει μια θεωρία η οποία λέει ότι αυτό που διαχωρίζει τη μέση γυναίκα από μια εκδιδόμενη, είναι αυτή η τρομερή ικανότητα του διαχωρισμού του συναισθήματος, το οποίο αποτελεί τη βάση του ανθρώπου προκειμένου να λειτουργεί εύρυθμα σε μια κοινωνία. Οπότε θα ...