Πορνεία, οι αφηγήσεις του απαγορευμένου.

  Ο δρόμος από το σπίτι προς τον οίκο ανοχής είναι ένας δρόμος μοναχικός, γεμάτος με βήματα που βαραίνουν περισσότερο από όσο ο ίδιος μπορεί να παραδεχτεί. Κάθε γωνία της πόλης, κάθε φωτεινή πινακίδα, κάθε αδιέξοδος δρόμος είναι ένας καθρέφτης της ψυχής του, γεμάτος από τις δικαιολογίες που εκστομίζει στον εαυτό του και στις γυναίκες του. «Θα αργήσω απόψε», λέει στην γυναίκα του, ενώ το βλέμμα του απομακρύνεται, προσπαθώντας να μην ακούσει τη φωνή που αντιλαλεί μέσα του.  “Λες ψέματα και το ξέρεις.” Πολλά ξέρει η αλήθεια είναι..  Ο δρόμος είναι βουβός, σαν να έχει παγώσει ολόκληρη η πόλη για να δώσει χώρο στην επιθυμία του, και η καρδιά του βαραίνει σαν πέτρα.  Κάποτε ερωτεύτηκε, κάποτε αγάπησε, κάποτε υπήρξε αυτό που θα ήθελε να είναι και τώρα. Καθώς το αυτοκίνητο κυλάει αργά μέσα στη νύχτα, ο κόσμος γύρω του σβήνει, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να σβήσει από το μυαλό του την εικόνα της γυναίκας του, του παιδιού του, της ζωής που έχει χτίσει με τόσες θυσίες, τόσες αλήθε...

  Το δωμάτιο ήταν φωτισμένο χαμηλά, ένα ουδέτερο καταφύγιο που έμοιαζε φτιαγμένο για να φιλοξενεί μυστικά. Ο άντρας καθόταν στην άκρη του κρεβατιού, νιώθοντας το βάρος του κόσμου στους ώμους του. Στο τραπεζάκι, ένα ποτήρι ουίσκι που δεν είχε τη δύναμη να καταλαγιάσει τις σκέψεις του. Κάθε γουλιά του θύμιζε τη γραμμή που είχε ήδη περάσει και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Σκεφτόταν την κλήση. Τη φωνή της, ουδέτερη, επαγγελματική. Είχε νιώσει μια ανακούφιση όταν συμφώνησαν την ώρα. Την ίδια στιγμή, όμως, κάτι μέσα του έσφιγγε σαν θηλιά. Δεν ήξερε αν ήταν η προσμονή ή η ντροπή που τον έπνιγε περισσότερο. Ο ήχος των τακουνιών στον διάδρομο τον έβγαλε από τις σκέψεις του. Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει γρήγορα, σαν να προσπαθούσε να τον προειδοποιήσει. Το χτύπημα στην πόρτα ήταν σταθερό, αλλά για εκείνον ηχώ που γέμισε τον χώρο με άγχος και ενοχές. Άνοιξε και την είδε. Ήταν όμορφη, με την κομψότητα και την ψυχραιμία μιας γυναίκας που γνώριζε καλά τον ρόλο της. Ένιωσε μια περίεργη σύγκ...

  Ο άντρας κάθεται στο μικρό, σκοτεινό δωμάτιο, με τη σιωπή να του τρώει τα σωθικά. Τα φώτα της πόλης τρεμοπαίζουν μέσα από τις κουρτίνες, σαν να θέλουν να μπουν και να αποκαλύψουν το μυστικό του. Το κρεβάτι μπροστά του είναι φτιαγμένο, αλλά φέρει ίχνη από προηγούμενους περαστικούς, σκιές ανθρώπων που, σαν κι αυτόν, έψαξαν κάτι μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Ο αέρας μυρίζει φθηνό καθαριστικό και ιδρώτα, μια αίσθηση που δεν τον αφήνει να αναπνεύσει. Κρατά τα χέρια του σφιγμένα. Τα δάχτυλά του χτυπούν ρυθμικά το γόνατό του. Περιμένει. Ο ήχος από τα τακούνια στον διάδρομο αντηχεί σαν προειδοποίηση. Η καρδιά του σφίγγεται, τα σωθικά του δένονται κόμπος. Ξέρει τι κάνει, το έχει ξανακάνει, αλλά κάτι μέσα του αρνείται να ησυχάσει. Είναι η προσμονή; Η ντροπή; Ή ίσως εκείνο το βαθύτερο, ανομολόγητο συναίσθημα ότι αναζητά κάτι παραπάνω από τη σάρκα της. Η πόρτα χτυπά ελαφρά, και πριν προλάβει να πει κάτι, ανοίγει. Εκείνη μπαίνει. Όχι διστακτικά, όχι σαν να αναρωτιέται ποιος είναι μέσα, αλλά ...

Ξανά περνάω τον ίδιο δρόμο γεμάτο λακούβες, χαρτάκια πεταμένα εδώ κι εκεί, περίεργα πρόσωπα να κοιτάζουν καθώς ο ήχος του τακουνιού είναι οριακά εκκωφαντικός. Δεν θα αλλάξει ποτέ η περιοχή αυτή λέω από μέσα μου, η Κεραμέων της ακολασίας και των βογγητών από τα δωμάτια των δύο ξενοδοχείων που είναι αντικριστά το ένα με το άλλο. Πόσα ζευγάρια πόδια έχουν πατήσει σε αυτό το πεζοδρόμιο θα ήθελα να μάθω, πόσες γυναίκες και όχι μόνο έκαναν αυτά τα λίγα βήματα από το ταξί ή το αμάξι του οδηγού σκεπτόμενες ''έλα, δώσ' τα όλα, όλα θα πάνε καλά'' και περνώντας από τη ρεσεψιόν, πήραν το ασανσέρ και βρέθηκαν σε μια πόρτα απ' έξω να χτυπούν με το χέρι τους διακριτικά.  Όλα αυτά τα μάτια που παρατηρείς στα ξενοδοχεία έχουν το δικό τους ιδιαίτερο βλέμμα. Άλλα είναι αθώα, άλλα έντονα, άλλα τρομαγμένα, άλλα πονηρά. Άλλα προκαλούν ηδονή στον απέναντί τους μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, άλλα προσπαθείς να τα ψυχολογήσεις μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων και άλλα τα αποφεύγεις πριν καν ν...

Οίκοι ανοχής, πεζοδρόμιο, call-girls, escorts, εκδιδόμενες, ιερόδουλες, πουτάνες, πεταλουδίτσες της νύχτας, καλντεριμιτζούδες, γυναίκες με αμοιβή, πόρνες και η λίστα συνεχίζεται... Μια πόρνη 14 μόλις ετών έλεγε ότι όταν ανοίξει μια πόρτα, είναι δύσκολο να την κρατήσεις αμπαρωμένη. Αγώνας για ψυχική διαύγεια, σωματική ακεραιότητα, διανοητική ισορροπία.  Είναι όμως το εκδιδόμενο πρόσωπο όντως ψυχρό και παγωμένο στη βάση του? Σε τι βαθμό το άτομο αποκληρώνει πλήρως τα συναισθήματά του και λειτουργεί με έναν σκληρό διακόπτη όπου σε καθημερινή βάση καλείται να κάνει διάσπαση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του? Είναι ένα ζήτημα περίπλοκο και πολυπαραγοντικό, λεπτό θέμα και εύθραυστο, όπως και η ψυχοσύνθεση ενός τέτοιου ανθρώπου. Υπάρχει μια θεωρία η οποία λέει ότι αυτό που διαχωρίζει τη μέση γυναίκα από μια εκδιδόμενη, είναι αυτή η τρομερή ικανότητα του διαχωρισμού του συναισθήματος, το οποίο αποτελεί τη βάση του ανθρώπου προκειμένου να λειτουργεί εύρυθμα σε μια κοινωνία. Οπότε θα ...